سلام ای کهنه عشق من که یادتو جه پابرجاست

هوای مُردن همین جاست...
بیخ گوش من است ...
همانجایی که روزی رد نفسهای تو بود .

در روزگاری که

“سلام”

و

“خداحافظ”

فرقی‌ با هم ندارند

نه ماندن کسی‌ حادثه ست

نه رفتنِ کسی‌ فاجعه...

خسته از هزار مهاجرت ِ باران دیده /

حوالی ِ مقصد آنقدر خسته که چشمت نبیند /

ارتفاعت را کم کنی و یک شکارچی /

اولین شلیک زندگیش آنقدر خطا برود /

که به تو مشترک شود سقوط کنی تا /

مدال افتخار ِ

سینه ی کسی باشی کسی که اصلا که اصلا به تقدیر / اعتقاد ندارد;((

وقت رفتن لحظه ای برگرد قبرم را ببین

بر مزارم گریه کن

اشکت مرا جان میدهد ،

این نگاه اخرت

امید ماندن میدهد

رفتی و چشمم به دنبال قدمهایت گریست ،

زخمهای مرده ام را رفتنت جان میدهد ،

نیست از من قدرت بوسیدن چشمان تو،

باد میبوسد به جایم ،قلب ایمان میدهد...